• In Memoriam - Lid van verdienste Chris Nederlof

  • Op dinsdag 7 augustus kregen we bij onze club v.v. SVI het trieste nieuws dat ons Lid van Verdienste Chris Nederlof na een kort ziekbed is overleden.

    Wij zullen ons hem herinneren als een enthousiaste, markante, betrokken en gezellige persoonlijkheid en gaan vooral zijn Rotterdamse uitspraken en zijn Rotterdamse duidelijkheid erg missen.

    Eind jaren 80 kwam de Rotterdamse familie Nederlof in Zwolle wonen, omdat zoon Johan daarheen moest verhuizen in verband met zijn werk.

    Omdat die bij SVI was gaan voetballen, kwam Chris daar eens kijken. Hij was 57 jaar toen hij bij de club kwam en om fit te blijven, wilde hij ook graag blijven trainen. Dat was geen probleem zeiden de mannen van SVI-5, maar als tegenprestatie moest hij wel grensrechter worden. Het mooie was dat zijn zoon René verzorger en materiaalman werd van het 5e.

    Dit hebben ze als duo jarenlang gedaan met veel enthousiasme, plezier en na elke wedstrijd een gezellige 3e helft aan een vaste tafel in het clubhuis van SVI.

    Daar is ook de basis voor de vriendschap gelegd met de jongens van ’t Hoekje. Een vaste plek aan de bar: niet voor de harde, maar voor de "warme kern" van de club. Een eigen glaasje voor een kleintje pils, maar liever nog een schone jonge.

    In no time was de hele familie betrokken bij SVI, want moeder Marie ging deel uitmaken van het bestuur van de supportersvereniging. 

    Maar het bleef niet bij zijn activiteiten voor het 5e elftal, daar was hij veel te actief voor.

    Allerlei taken die hij deed bij Zwart Wit 28 Rotterdam, pakte hij hier geruisloos weer op:

    • Velden verzorgen
    • Doelpalen schoonmaken met pure zoutzuur, zonder handschoenen natuurlijk
    • Heel veel klussen waaronder schilderen, soms met gevaar voor eigen leven (een trap op een trap om erbij te kunnen?)
    • Altijd de was voor het 1e gedaan. Nam ook zijn was van thuis mee??.
    • Nooit te beroerd om mee te helpen met incidentele klussen: "Ik zal kijken of ik nog een dagje vrij kan krijgen van de baas".

    Geen wonder dat hij voor al zijn verdiensten in 2010 tot Lid van Verdienste werd benoemd.

    Groot was de klap toen zijn vrouw Marie in 2001 overleed.

    Zijn Marietje, waar hij zo trots op was. Hij was ook altijd samen met haar bij de club. Vaste traditie na het vrijdagkaarten: nog even samen langs SIO voor een borreltje en een frikandel speciaal.

    Hij heeft daar veel verdriet van gehad.

    Omdat hij het thuis moeilijk kon vinden, zocht hij daarna meer de gezelligheid op. Hij kwam vaker bij de club en het gesprek ging ongemerkt heel vaak over Marie.

    Velen bij de club kennen hem beter als die Ouwe uit Rotterdam, in plaats van Chris Nederlof, niet in de laatste plaats door zijn Rotterdamse uitspraken die jullie allemaal zullen herkennen:                       "Badgasten",   "Krijg de vellen", "Stelletje asbakken".

     

    Met hem gebeurden ook de vreemdste dingen, waar we er toch een paar van willen noemen:

    • Met een paar anderen ’s nachts de tent bewaken van de Hanze Trophy. Met Chris was het veilig. Zou hij het niet met zijn mond redden, dan stond de greep in elk geval klaar.
    • Bij een snerttoernooi een volle pan snert naar buiten brengen, uitgegleden, heup gebroken, maar aan de pan met snert mankeerde niets.
    • Als oud-schilder een schilderklus aangenomen en er moest behangen worden. Een bloemenbehang. Zijn medeklusser moest even weg en toen hij terug kwam zat het behang aan de muur, maar dan met de bloemen op de kop. Daarop aangesproken zei Chris: "Wat maakt het uit, geef je ze toch op de kop water?"

    En zijn betrokkenheid bij de club? Zijn betrokkenheid bij de mensen?

    • Hartoperatie gehad. Duidelijke waarschuwing: "Eerste 6 weken niet fietsen of autorijden."

    Twee weken later al weer op de fiets bij de club: "Hoe moet ik hier anders komen dan?"

    Zijn laatste bezoek in de kantine was op zaterdag 21 juli, uiteraard bij de jongens van het Hoekje, waarbij hij niet helemaal fit was.

    Een aantal SVI-ers is de vrijdagmiddag en -avond voor zijn overlijden nog op bezoek geweest in Hospice Zwolle. Hoewel het duidelijk was hoe het zou eindigen, toch nog de vraag:

    "Mogen we nog een keer weerkomen?"           

    En het antwoord:  "Alleen als je een harinkje met uien meeneemt!"

    Het is er niet meer van gekomen.

    Hij had nog graag even naar de kantine gewild. Die wens is wel in vervulling gegaan, zij het niet meer in levende lijve. Op 11 augustus heeft Chris zijn laatste gang  gemaakt naar onze club , waar hij zo graag mocht komen, verwelkomd en uitgeleide gedaan door "zijn" SVI, waarna we ’s middags op Kranenburg afscheid van hem hebben genomen.

    Bedankt Chris voor alles wat je voor SVI hebt willen doen.