Voetbal is emotie.Een speler loopt voorbij. Het paasontbijt bestaat uit een fles jus d’orange en een banaan. Het is Zondag, Eerste Paasdag en de tweede dag van de Hanze Trophy.
Het trainersduo van SVI U12 moet nog even wakker worden als zondagochtend om 8.30 uur de eerste wedstrijd wordt gespeeld. De bal gaat over de zijlijn en enthousiast geven ze aanwijzingen over hoe de bal met een voorzet bij de tweede paal moet belanden. Om daarna tot de conclusie te komen dat het géén intrap is, maar een inworp. En dat ze voor niks alle spelers richting de tweede paal hebben gestuurd.Strijden in plaats van wandelen
Na 11 minuten wordt er gewisseld door SVI. Na 12 minuten wordt er gescoord door SVI. “Zag je dat?” vraagt de trainer van SVI aan de wisselspelers die naast hem staan. “Een gouden wissel, dat noem je nou de hand van de trainer,” Terwijl de trainer zijn wisselbeleid viert, viert de doelpuntenmaker zijn doelpunt. Hij is helemaal niet bezig met hoe de trainer voor zichzelf applaudisseert. Hij is uitgebreid aan het juichen. Eerst rent hij het halve veld over. Daarna juicht hij als Ronaldo, een pirouette in de lucht. En daarna juicht hij ook nog als Viktor Gyokeres, een masker gemaakt van twee handen voor zijn gezicht. Eén doelpunt, twee celebrations.SVI wint de wedstrijd met 1-0 en het trainersduo is tevreden, “we beginnen de dag met een overwinning, applausje voor jezelf. We waren aan het strijden in plaats van aan het wandelen. Goed zo!”
Petje op, petje af
“Was machst du mir da!” schreeuwt een Duitse coach naar zijn spits, wanneer die voor een tweede keer een grote kans niet benut. Een minuut later mist ook de spits van de tegenstander een grote kans, nu is de Deense trainer teleurgesteld en gooit woedend zijn petje op het veld.
De tussenstand op basis van expected goals bij VfL Oldenburg U14 tegen Køge Boldklub U14-1 is 3-3, maar beide trainers hebben nog niet één keer kunnen juichen. De hele wedstrijd heeft de Duitse coach zijn capuchon op. De hele wedstrijd valt er geen druppel regen naar beneden. Weer wordt er een kans gemist, weer wordt er een petje op het gras gegooid.
Winst en verlies
Om 10.30 uur staat de wedstrijd tussen AFC Evere U12 en ZAC U12 op het programma. Een wedstrijd die beslissend is in de eindstand van de poule.Een groepje fans, ouders en grootouders staan (in het Nederlands) ZAC aan te moedigen. Want een goed resultaat van ZAC is beter voor de eindklassering van ZAC. Een fanatieke Belgische coach staat (in het Frans) zijn team aan te moedigen. Want een goed resultaat van AFC Evere is beter voor de eindklassering van AFC Evere. SVI U12 staat met z’n allen langs de lijn om (in het Engels) de Belgische ploeg aan te moedigen. Want winst van de Belgen is beter voor de eindklassering van SVI.De wedstrijd gaat op en neer. Beide teams zijn aan elkaar gewaagd. De kansen worden steeds groter. De drie supportersgroepen (team SVI, ouders ZAC en coach AFC Evere) worden steeds fanatieker. De oudste ZAC supporter schrikt soms zelfs van haar eigen fanatisme. “ohhh voorzichtig, anders krijgen we een tegengoal,” roept ze naar haar verdediger. Van de spanning klapt ze soms in haar handen. Van de spanning staat het team van SVI, dat eerst nog rustig tegen het hek aan zat, nu bij elke mogelijke counter van de Belgen te springen. Ook de Belgische coach houdt het niet meer van de spanning. Franse krachttermen, Engelse kreten van hoop, en Nederlandse lieve aanmoedigingen wisselen elkaar af en worden steeds intenser.Een corner voor de Belgen. Het net trilt. Sommigen juichen al. Maar de bal ging tegen het zijnet. Het blijft 0-0. Nog één minuut. Nog een corner voor de Belgen. De keeper gaat mee naar voren. Heel SVI schreeuwt de keeper naar voren. Heel ZAC houdt de adem in. Heel de trainersstaf (de trainer) van AFC Evere staat op het punt om zelf het veld in te rennen en de corner binnen te koppen.De bal gaat richting de mee naar voren gekomen keeper. Hij probeert een omhaal, maar mist de bal. Op dat moment wordt er omgeroepen “einde wedstrijden”. Op dat moment fluit de scheidsrechter. Op dat moment sprinten alle ZAC spelers naar hun keeper en vliegen ze hem in de armen. “Wij zitten in de finale” klinkt het vanuit de ZAC fans. “Zijn wij nu kampioen?” vraagt één van de ZAC spelers. “Dat was genoeg he?” vraagt één van de ZAC moeders. “Goed zo SVI! Roept de oudste ZAC supporter. En daarna verschrikt, “oh nee, wij zijn ZAC. SVI daar voetbalt mijn andere kleinzoon.”De Belgen staan er verslagen bij. De coach van AFC Evere krijgt van een ZAC-ouder de complimenten dat hij zo fanatiek meeleefde, maar toch ook heel sportief bleef. Achter hem, tegen het hek, zit een speler van AFC Evere. Met zijn mouw veegt hij een paar tranen van zijn gezicht. Ze staan niet in de finale.
You’ll never walk alone
V.C. Rijmenam U12 heeft misschien wel de meeste fans meegenomen naar Sportpark de Siggels. Sowieso de meest sympathieke fans. Tijdens de wedstrijd staan zij met z’n allen op de korte zijde. Achter het doel. Met een beetje verbeelding zou je het kunnen vergelijken met The Kop, de beroemde tribune met Liverpool fans. Maar dan wel op z’n Vlaams. “Komaan mannekes! Komaan!” En na een foute pass: “da’s geen probleem.” Bij een mogelijke counter: “jaa vooruit, allez! Na balverlies: “Komaan mannekes, proberen te voetballen.” Na een goede actie: “Goed bezig mannekes!” Nadat een verdediger zijn tegenstander laat lopen: “Oei, dat kunne ge nie laten doen.” Na een 0-1 achterstand: “Komaan mannekes, het is nog nie gedaan hè.” In de laatste vijf minuten: “Nog maar één goallekke en dan is het gelijk.”Maar de aanmoediging die je het meeste hoort is toch wel, “Komaan Axel!” Je zou denken dat er drie Axels op het veld staan. Maar het is er toch maar één, een Axel die speelt voor drie. Hij voetbalt als Virgil, Gody en Ryan tegelijk. Wanneer de tegenstander dreigt te scoren, speelt hij achterin. Wanneer hun eigen team dreigt te scoren staat hij in de spits. En de rest van de wedstrijd speelt hij op het middenveld. “Komaan Axel!”
V.C. Rijmenam U12 heeft misschien niet het beste team. De wedstrijd wordt met 0-1 verloren. Zelfs Axel kon hier niks aan doen. Toch gaat het team onder luid applaus van het veld af. Alle supporters applaudisseren luid en oprecht. Alsof Liverpool applaus krijgt van hun trouwe fans. Het enige wat nog mist is het gezang van de Vlaamse tekst van You’ll never walk alone.
Kannetje bier en een kampioensbeker
Uit de boxen op het terras is er muziek te horen. “Follow your heart, wherever it takes you.”
Bij fans (mannen van wie hun zonen voetballen) van SVI U17 betekent hun hart volgen dat ze na de 2-0 van hun ploeg op de banken gaan staan om te klappen voor de doelpuntenmaker. “Ja! Damian heeft gescoord!” roept de één terwijl hij een beetje ongemakkelijk springend op een bankje staat. “Damian! 2-0, dat betekent een kan bier!” roept de ander terug.Op een ander veld speelt een Frans team in een shirt dat lijkt op het shirt van FC Porto. Met daarop een logo dat lijkt op het logo van FC Porto. Op de rug staan de letters FCPPA. Wat betekend: F.C. Porto Portugais d’Amiens. FCPPA heeft geen Francesco Farioli als trainer. FCPPA heeft een vrouw als coach, en vrijwel de hele supportersgroep bestaat ook uit vrouwen en meiden. Deze vrouwen en meiden applaudisseren massaal na een prachtige redding van hun keeper.Op een ander veld tikt een Deense keeper van Horsens Nord U16-1 een vrije trap die richting de kruising gaat net over de lat. Het blijft 0-0. Het worden penalty’s.
Op datzelfde veld gaat de keeper van het Zweese Lilla Torg FF U16-1 op de schouders van zijn medespelers het veld af. De doelman heeft als een echte penaltykiller zijn ploeg de beker bezorgd. Lilla Torg wint de finale van Horsens Nord na een gelijkspel en een penaltyreeks. Het kampioenschap kan worden gevierd!